Komunikacja wokalna, nazywana również „parajęzykiem” - to dźwiękowe komponenty mowy, które przekazują informację niezależnie od treści które wypowiadamy. Komunikacja wokalna – w jej skład wchodzą następujące elementy, które poniżej dosyć obszernie omówimy. Zaliczamy do nich: głośność, ton, tempo, trwałość, barwę, rytmiczność, artykulację, wymowę oraz ciszę. W znaczeniu wąskim komunikacja niewerbalna zawiera więc w sobie komunikację wokalną jako jeden z jej podsystemów, natomiast w znaczeniu szerokim, komunikacja wokalna tworzy oddzielną grupę komunikatu i stanowi blisko 40% jej zawartości. Takie wnioski przedstawił amerykański naukowiec o którym już wspominaliśmy na stronie główniej portalu: komunikacja niewerbalna – Albert Mehrabian.

 

W miarę jak rośnie lęk bądź niepewność, można usłyszeć malejącą amplitudę głosu. Dzieje się to na skutek dyskomfortu psychicznego, którego przyczyną jest pojawienie się przykrych bądź nieprzyjemnych odczuć, które doświadczamy. Wspomnianą amplitudę głosu ciężko koordynować przy nieświadomej, a nawet świadomej kontroli. Wszelkie pojawiające się błędy, zakłócenia płynności mowy oraz retardacje językowe powinny być zminimalizowane, chodź nie zawsze jest to łatwe, zwłaszcza gdy jesteśmy zdenerwowani bądź nie czujemy się komfortowo.

 

Dale G. Leathers dokonał w książce pt. „Komunikacja Niewerbalna” podziału komunikacji wokalnej na 9 podstawowych składowych, o których na początku poradnika już wspomnieliśmy. Poniżej omówimy kolejno czym są podstawowe elementy komunikacji wokalnej:

 

Głośność: jest najważniejszym dźwiękowym komponentem mowy. Osoby mówiące głośno, sprawiają wrażenie pewnych siebie bądź zarozumiałych. W miarę jak rośnie lęk lub niepewność można usłyszeć malejącą amplitudę. Dzieje się tak, na skutek dyskomfortu, który w rezultacie może spowodować nawet mówienie szeptem.

 

Ton: człowiek, podobnie jak instrumenty, dysponuje całą gamą dźwięków, które może w miarę swoich potrzeb i umiejętności – modulować. Dale G. Leathers zaznacza, że tonów niskich używamy częściej mówiąc o faktach, wysokich, natomiast, gdy odczuwamy emocje nimi wywołane.

 

Tempo: jest to ilość wypowiadanych słów w ciągu danego określonego czasu. Wolne tempo wypowiedzi może spowodować, że będziemy spostrzegani jako niekompetentni mówcy. Zbyt szybko wypowiadane sekwencje słów również nie wpływają korzystnie na nasze kompetencje jako mówców, gdyż odbiorcy komunikatu mogą mieć problemy z przetwarzaniem dekodowanych przez nas informacji wokalnych.

 

Trwałość: przez część znawców uważana za komponent tempa. Leathers zaznacza, że trwałością określa się czas potrzebny do wyemitowania określonego słowa, ponieważ każdy dźwięk zawiera w sobie elementarny czynnik pozwalający określić, czy dany dźwięk jest krótko, czy też długotrwały.

 

Barwa: Amerykański wykładowca, autor książki pt.: „komunikacja niewerbalna” uważa, że ten element komunikacji wokalnej jest najtrudniejszy do precyzyjnego zdefiniowania. W znaczeniu ogólnym barwa naszego głosu odnosi się do tych elementów komunikacji wokalnej które pozwalają nam odróżnić głos jednego człowieka od głosu drugiego. Ponadto barwa głosu ma duży wpływ na to jak zostaniemy odebrani przez inne osoby np. ludzie o ochrypłym głosem mogą sprawiać wrażenie zarozumiałych, a w rzeczywistości wcale nie musi tak być.

 

Rytmiczność: jest to melodyjność, zawarta w naszym głosie. W zależności od kontekstu danej sytuacji, rytmiczność może być pożądana bądź też nie. Osoba posiadająca rytmiczny głos nadaje się na speakera radiowego bądź prezentera telewizyjnego, ale na pewno nie sprawdziłaby się w roli polityka, od, którego, wymaga się zachowania pełnej powagi w wypowiadanych słowach.

 

Artykulacja: jest bardzo ważnym dźwiękowym komponentem mowy. Wpływają na nią wszystkie ruchome części aparatu wokalnego, w, którego skład wchodzą: wargi, język oraz szczęka. Dale G. Leathers w książce „Komunikacja niewerbalna” za przykład artykulacji podaje sekwencje bardzo podobnych wyrazów następujących bezpośrednio po sobie: „król Karol kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego”. Zaznacza przy tym, że odpowiednia artykulacja poszczególnych wyrazów pozwala na zrozumienie przekazu werbalnego.

 

Wymowa: tym mianem określamy specyficzne wykorzystywanie dźwięków spółgłosek, samogłosek oraz całych sylab w wypowiadanych słowach. Takim słowem z języka angielskiego, który sprawia dużo kłopotów szczególnie Polakom, do wymawiania jest „castle” – zamek. Wymawia się go „kasl”, natomiast dużo uczących się tego języka Polaków mimowolnie wymawia "kastl”.

 

Cisza: jest właściwością wokalną dźwięku, która służy przede wszystkim do chwili odpoczynku zarówno dla mówcy, jak i również słuchacza. Jest to moment, w której ucho ludzkie nie wychwytuje żadnego dźwięku.

 

Autor: Roland Drmla

Literatura pomocnicza:

Mckay Matthew, Davis Martha, „Sztuka skutecznego porozumiewania się”, przekł. Błaż Agata, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2001.

Leathers Dale G., „Komunikacja niewerbalna”, przekł. Trzcińska Magdalena, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2007.

 

Zapraszamy do polubienia i aktywności na Naszym funpage'u: Komunikacja Niewerbalna

Reklama